Rasullerin bıraktığı miras, sadece bir bilgi aktarımı değil, bir emanet-i kübra yani büyük emanet taksimidir.
Rasuller, bu dünyaya mülk biriktirmeye değil, mülkün sahibini bildirmeye gelmişlerdir. Onların ardında bıraktığı miras, toprağın altına gömülen altınlar değil, göklerin kapısını açan ilahi marifettir. Bu miras, eşyanın dış yüzündeki çokluğu aşıp, her şeyin kalbindeki vahdeti (tekliği) görme şuurudur.
Maddi miras, bölündükçe azalan ve harcandıkça sahibinden kopan bir yüktür. Para, sahibine hizmet ediyormuş gibi görünse de aslında onu kaybetme korkusuyla kendine köle eder.
Oysa İlim, paylaşıldıkça eksilmeyen, aksine paylaşıldıkça kaynağındaki feyzi artıran mucizevi bir cevherdir.
Maddi miras, fani bedeni besler ve toprağa döner.
İlmi miras, RUH'u İnsan-ı Kamil olma yolunda eğitir ve fani dünyadan ebediyete taşır.
Mirasın bu türü, potansiyel bir güç değil, her an diri olan ve yayıldıkça kainatı aydınlatan bir kinetik enerji dir. Rasullerin mirası kuru bir bilgi yığını (data) değil, bir BASİRET kazandırmaktır. Onlar bize KAİNATI bir kitap gibi nasıl okuyacağımızın alfabesini bırakmışlardır.
Bu ilim, sadece zihinde taşınan bir yük değil, gönüllerdeki NUR'dur.
İlim bir nurdur ki Allah onu dilediği kulunun kalbine atar. Ancak unutulmamalıdır ki bu miras, sadece ne bildiğinizle değil, o bilgiyle hakikat yolunda nasıl bir duruş sergilediğinizle ilgilidir. Eşyanın kabuğuna takılıp kalanlar paranın peşinden giderken,..
Eşyanın özündeki ilahi Murada talip olanlar, bu mukaddes mirasın hakiki varisleridir. Dünyevi hukukta mirasçı olmak için sadece doğmuş olmak yeterlidir, bu irade dışı bir süreçtir.
Ancak Nebevi mirasta veraset, kan bağıyla değil, can bağıyla gerçekleşir.
Bu sofraya oturmak için talip olmak, ter dökmek ve o nurun ağırlığını taşıyacak bir kalp saffetine ulaşmak gerekir.
Bu mirasın varisi olan ALİM, artık kendi nefsi adına değil, nübüvvet kandilinden sızan hakikat adına konuşur.
Bu, insanın yeryüzündeki HALİFELİK vasfının en zarif ve en ağır belirtisidir.
Bir medeniyeti ayakta tutan şey, banka mahzenlerindeki altın rezervleri değil, gönül saraylarındaki ilmi birikimdir. Ekonomik fırtınalar kağıt paraları değersizleştirebilir, ancak ilmi miras, küllerinden bir medeniyet yeşertecek olan o yegane ölümsüz tohumdur.
Maddi paylaşımlar araya rekabet ve haset sokarken, hakiki ilim insanları bir hakikatin etrafında cem eden bir ilahi tutkal vazifesi görür.
Paranın hiçliği, bu kutsal vazife karşısında bir kez daha ilan edilmiştir.
Alimin mürekkebi, şehidin kanından üstündür sırrı, bu mirasın dönüştürücü gücünde gizlidir.
Kan, bir bedeni feda eder, Mürekkep ise bir ruhu ve dolayısıyla bir toplumu ihya eder. Bu mirastan en büyük payı alan kişi, Dünyayı zâhiriyle değil, bâtınıyla okuyan, Hadiseleri hikmet merceğiyle yorumlayan, ve kendi küçük BEN'ini aşarak sonsuzun deryasında damla olmayı başaran kimsedir.
Rasullerin cebinde para yoktur ama ellerinde Kainatın şifrelerini açan sonsuz bir anahtar vardır.
O anahtar herAN, onu talep eden her gönül için hala aynı tazelikte beklemektedir.