İnsanlar yaz gelince neden? tatile denize, yeşilliğe, doğaya ve ormana gitme ihtiyacı duyar, hiç düşündünüz mü?
Bu istek basit bir dinlenme arzusundan ya da sıradan bir tatil alışkanlığından çok daha derindir.
Mevsimler dönerken, şehirlerin beton blokları ve bitmeyen gürültüsü ruhumuzu sıkıştırdığında, içimizden bir ses bizi ısrarla maviye ve yeşile çağırır.
Aslında bu çağrı, insanın kendi özüne yaptığı sessiz bir davettir. Çünkü madde ile mana, görünen ile görünmeyen arasındaki o ince perde doğaya adım attığımızda şeffaflaşır.
Gözümüzün önünden akıp giden her yeşil, her dalga ve tenimizi yalayan her rüzgâr, sadece biyolojik bir gerçeklik değil, aynı zamanda kainatın derinliklerindeki bir bilgi akışı, devasa bir kuantum dolanıklık ağının gözle görülür hali olur..
Peki, insan neden zaman zaman şehirlerin elektromanyetik gürültüsünden, zihninin yüksek frekanslı karmaşasından kaçıp toprağın kokusuna, denizin hışırtısına sığınmak ister..?
Çünkü insan evrendeki yıldızların elementlerini taşır, doğayla aynı ritmi paylaşır ve ruhunu İlahi kaynaktan alır.
Bu yüzden her insan, sonsuz evrenin özünü içinde barındıran küçük bir modeldir.
İnsan ile doğa arasındaki bağ, sadece duygusal değil atomsal ve alt-atomik düzeyde gerçekleşen bir senkronizasyondur.
Zihin, aşırı düşünme ve içsel çatışmalarla sürekli yüksek frekansta, Beta dalgalarında (20-30Hz) çalışırken, kütlesel bir gözlemci olarak gerçekliği sıkıştırır ve hapis eder.
Deniz kenarına gittiğimizde karşılaştığımız o sonsuzluk kuantum fiziğindeki potansiyel ihtimaller denizi gibidir.
Ufka bakarken, sınırsız ihtimallerin sahibi olan el-Vâsi’ esması bilincimizde tecelli eder.
Dalgaların ritmik sesi, beynimizin elektrik dalgalarından Alfa (8-12Hz) ve Teta (4-8Hz) frekanslarına akış ve uyum haline inmesini sağlar.
O an, es-Selâm esmasının bir tecellisi olarak sistemdeki nöronal gürültü azalır, BENLİK algısı çözülür, insan sonsuz bir potansiyel alanıyla hizalanır.
Deniz sadece yüzeyiyle değil, derinlikleriyle var olur. İnsan kıyıdan baktığında sadece yüzeyi görür, oysa derinliklerde ulaşılamaz bir ALEM vardır.
Tasavvufta deniz, Allah'ın el-Muhît isminin tecellisidir. İnsanın zihinsel karmaşası kıyıdaki köpükler ve hırçın dalgalardır.
Deniz kenarına gittiğimizde zihin, kıyıdaki sığ dalgalardan derinlerin sükûnetine çekilir, el-Bâtın olanın görünmeyen derinliğinde kendi sığ kaygılarını eritir.
Tasavvuf erenleri "Biz denizdeki bir damlayız ama aynı zamanda o damlanın içinde bütün bir deniz gizlidir" derler.
Kuantumdaki bütünün bilgisi parçada gizlidir ilkesiyle birebir örtüşen bu durum, denize bakarken neden kendimizi kaybolmuş ama evinde hissettiğimizi açıklar.
Bireysel BENLİK (damla), denizin (Vahdet) karşısında sınırlarını eritir. O an insan, el-Kayyûm olanın tecellisiyle varlığın tek bir kaynaktan beslendiğini idrak eder.
Deniz asla kir tutmaz ne atılırsa atılsın onu kıyıya vurur ve özünü temiz tutar.
Ruhumuz şehir hayatının vesveseleri ve duygusal yükleriyle kirlendiğinde, deniz kenarında el-Kuddûs (her türlü eksiklikten ve kirden münezzah olan) esmasının frekansına kapılırız.
Kısaca DENİZ zihnimizdeki çöp düşünceleri süpüren İlahî bir simyacı gibidir...
Kuantum alan teorisinde, mutlak boşluk diye bir şey yoktur her yer sürekli titreşen bir enerji alanıyla doludur.
ORMAN bu enerjinin ve maddesel canlanışın en yoğun olduğu yerdir. İnsan ormana girdiğinde ağaçların salgıladığı FİTONSİT'ler ve toprağın rezonansı, insan biyolojisindeki bozulmuş titreşimleri düzenler.
Bu, el-Hayy (Diri olan, can veren) ve eş-Şâfî esmalarının kuantum düzeyindeki bir restorasyonudur. Ağaçların arasında bulunan ve gözle görülmeyen iletişim ağı, aslında her şeyin birbirine bağlı olduğunu gösteren güzel bir örnektir. Bu ağ, Allah’ın el-Latîf ismiyle her şeyi ince ve fark edilmesi zor yollarla düzenlemesini ve el-Câmi ismiyle bütün varlıkları birbirine bağlamasını hatırlatır.
İnsanın toprağa dokunması, sadece negatif elektroniği nötralize eden bir topraklama değil,.. insanın ÖZ maddesiyle ATOMSAL düzeyde yeniden kucaklaşmasıdır.
Kuantum fiziğinde, bir zamanlar etkileşimde bulunmuş parçacıklar aralarına ışık yılları girse bile birbirini etkilemeye devam eder.. İnsanın hamuru topraktan gelmiştir, dolayısıyla toprakla kurduğu temas, hücresel düzeyde bir tanıdıklık, bir özlem çığlığıdır.
Rüzgâr tenimize değdiğinde, el-Bâtın (Görünmeyen ama varlığı her zerrede hissedilen) esmasının esintisini hissederiz.
​Nihayetinde doğaya kaçmak, gündelik telaşlardan kaçılan basit bir TATİL ya da zihni uyutma arayışı değildir.
Bu adım, modern dünyanın sentetik gürültüsünde ritmini kaybetmiş ruhumuzu ve hücresel varlığımızı, el-Hakk olan Ana Kaynak’ın ezeli frekansına yeniden akort etme hamlesidir.
Zihin, yapay dünyanın illüzyonların da kaybolurken, doğa, es-Samed olana açılan bir tefekkür kapısı, el-Bâri olan Rabbin varlığımıza kazıdığı o ilk ve mükemmel koda doğru dönüşüdür.
Doğanın her bir parçası kendi zikrî titreşimindeyken, bu yolculuk gözlemlenen dünyadan, gözlemleyenin kendi öz aslına yaptığı kutsal bir hicrettir.
Şimdi adımlarınıza yeniden bakın..!
Çünkü her yolculuk sadece mekân değiştirmek değildir, bazı adımlar insanı dışarıya değil, kendi ÖZ kaynağına yürütür.
​Öyleyse durun ve sorun kendinize.!
Attığınız adımlar bir yere varmak için mi, yoksa ruhunuzu o ilk ve saf hizalanmaya kavuşturmak için mi.?
​Çünkü asıl yolculuk vardığınız ormanlık, yeşillik, doğa, deniz, tarihi coğrafya değil, kendi hakikatinize ne kadar yaklaştığınızdır.