Toplumsal hayattaki en büyük ayrışmalar bazen gözle görülmez, sessizce, insanın kendi gönül aleminde yaşanır.
Bir tarafta SÜRÜ psikolojisine sığınan gönüller vardır. Kalabalığın rengine bürünür, zamanla kendi hakikatlerini unuturlar.
İnsanların nazarında değer bulabilmek için başkalarına benzemeye çalışır, kendi BEN'lerini halkın beğenisi, takdiri ve onayı üzerinden tanımlarlar. Çoğunluğun peşinden giderken, farkında olmadan kendi özlerinden ve hakikatlerinden uzaklaşırlar.
Onlar kalabalıkla birlikte hareket ederler, çünkü kendilerini güvende hissetmenin ve değerli görmenin yolunu kalabalığa ait olmakta bulurlar.
Oysa insanın hakikati, başkalarına benzemesinde değil, kendi özünü bulmasında saklıdır.
Diğer tarafta ise ALLAH EHLİ olan gönüller vardır. Onlar kalabalıkların içinde bulunsalar bile gönülleri kalabalığa ait değildir. İnsanlarla birlikte yürür, fakat yönlerini insanların alkışına, övgüsüne ve beğenisine göre belirlemezler.
Çünkü onların yüzü halka değil, Hakk’a dönüktür. Değerlerini insanların ne söylediğiyle değil, Allah katındaki hâlleriyle ölçerler. Kalabalık ne tarafa yönelirse yönelsin, onlar hakikatin peşinden gitmeye çalışırlar.
SÜRÜ'ye karışmak kolaydır, kendin olarak kalmak ise cesaret ister.
Halkın beğenisini kazanmak geçicidir, Hakk’ın rızasını aramak ise gönlü hakikate ulaştıran bir yoldur. Asıl mesele, kalabalığın içinde kaybolmadan Hakk’a yönelen bir gönül olabilmektir.
Onlar el-Hâdî olan Allah’ın hidayetiyle yolunu bulur,
el-Alîm olan Allah’ın ilmi karşısında nefsinin cehaletini bilir,
el-Basîr olan Allah’ın nazarını hatırlayarak insanların bakışına göre yaşamaktan kurtulur.
Onların gönül âlemi el-Bâtın olan Allah’ın tecellilerini ararken, dış dünyaları ez-Zâhir olan Allah’ın kudretini seyretmeye vesile olur.
Bu yüzden Allah ehli, kalabalıktan kaçmak zorunda değildir. Kalabalığın içinde olur fakat kalabalıkta kaybolmaz. İnsanlarla beraber yürür fakat kalbini insanlara teslim etmez. Çünkü bilir ki: İzzet insanların alkışında değil, el-Azîz olan Allah’a yakınlıktadır. Değer insanların takdirinde değil, el-Kerîm olan Allah’ın rızasındadır.
Huzur kalabalıkların içinde aranmaz, es-Selâm olan Allah’ın zikriyle gönülde bulunur.
SÜRÜ psikolojisine sığınan insan, varlığını başkalarına benzemekte ve insanların kendisi hakkındaki kanaatinde arar. Kendini, kalabalığın içinde bulduğunu zanneder.
Oysa ALLAH EHLİ olan kimse, nefsinin dayattığı benlikten sıyrılıp Rabbine kulluk etmekte kendi hakikatini arar.
Biri, “Beni insanlar nasıl görüyor?” diyerek yaşar,
diğeri ise “Rabbim beni nasıl görüyor?” diyerek...
İşte insanın en büyük özgürlüğü, kalabalıklara benzemek mecburiyetinden kurtulup nefsinin sesinden Hakk’ın çağrısına yönelmesidir. Çünkü insanı hakikatten uzaklaştıran, yalnızca kalabalıkların içinde kaybolmak değil, kendi nefsinin gürültüsünde Rabbini unutmasıdır.
Hakiki yalnızlık, insanların arasında kimsesiz kalmak değildir. Asıl yalnızlık, kalbin Allah’tan uzak düşmesidir.
Hakiki birliktelik de kalabalıklarla beraber olmak değildir. Asıl beraberlik, insanın kalben Rabbiyle beraber olmasıdır. İnsan bütün dünyaya sahip olsa da kalbi Allah’tan uzaksa eksiktir fakat kalbi Rabbiyle beraber olan kimse, dünyada tek başına kalsa dahi hakikatte yalnız değildir.
Çünkü kalpler, ne insanların övgüsüyle ne de kalabalıkların kabulüyle huzur bulur. Kalpler ancak Allah’ı anmakla, O’na yönelmekle ve O’nunla bağ kurmakla mutmain olur: Bilesiniz ki kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur. Ra‘d/28...
ALLAH EHLİ, hayatı hazır kalıpların içinde tüketmek yerine her gün yeniden anlamlandırmaya çalışır.
Kendilerini bir grubun, bir modanın, bir çevrenin veya bir görünürlük yarışının parçası hâline getirmekten çok, kendi İÇ dünyalarını inşa etmeye gayret ederler. Çünkü bilirler ki insanın gerçek değeri, kaç kişi tarafından tanındığında değil, kendi içinde ne kadar hakikat taşıdığında ortaya çıkar.
Onlar birer FERD olarak yaşarlar. Taklit ederek değil, idrak ederek,
Görünmek için değil, olmak için,
Kalabalığa karışmak için değil,
Hakikati bulmak için yürürler. Her biri kendi yolculuğunun sorumluluğunu taşır. Bu yüzden onların yalnızlığı bir eksiklik değil, bir olgunluk hâlidir.
Kalabalığın içinde kaybolmaktansa gerektiğinde tek başına kalmayı göze alabilmektir.
Bugün şeklin, görüntünün, sayının ve görünürlüğün neredeyse her şeyin ölçüsü hâline geldiği bir çağda yaşıyoruz.
İnsanlar ne olduklarından çok nasıl göründükleriyle, ne söylediklerinden çok kaç kişinin onları dinlediğiyle, ne kadar derin olduklarından çok ne kadar görünür olduklarıyla değerlendiriliyor.
Oysa hakikat hiçbir zaman kalabalıkların sayısıyla ölçülmez.
Bazen bir insan, binlerce kişinin arasında yalnızdır, çünkü kendisini kalabalığın akışına bırakmıştır. Bazen de bir insan, tek başına yürürken koca bir alemi içinde taşır. Onun yalnızlığı sessizdir ama boş değildir. Görünmezdir ama derindir. Çünkü o insan, kendisini başkalarının bakışında değil, Allah'ın huzurunda anlamlandır' maya çalışır.
Bugün en çok ihtiyacımız olan şey tam olarak da budur.. Kalabalıkların içinde kaybolmayan, görünmekten önce gerçek olmayı önemseyen, başkalarına benzemek yerine kendi hakikatini arayan insanlar...
Çünkü dünya bize sürekli daha fazla görünmeyi öğretiyor, oysa insanın asıl ihtiyacı daha derin olmaktır.
Kalabalık olmak kolaydır. Asıl mesele, kalabalığın içinde şahsiyetini koruyabilmektir.
Herkese benzemek kolaydır. Asıl mesele, hakikatin karşısında kendin olarak durabilmektir.
Gerçek yalnızlık, insanların arasında tek başına kalmak değil, hakikatten uzaklaşıp kalabalığın içinde kendini kaybetmektir.
Gerçek birliktelik ise aynı yerde bulunmak değil, aynı hakikate yönelmektir.
​İşte bu yüzden, çağımızın en derin yarası kalabalıkların azlığı değil, ruhun daralmasıdır.
Bize bugün çokluk değil derinlik, gürültü değil hakikat, gösterişli kalabalıklar değil, kendi yalnızlığında bile Allah’la bağını koparmayan sahici gönüller gerek.
​Kalabalıklar arttı, insan azaldı.
Sesler çoğaldı, kelamın hikmeti bitti. Görüntü dünyayı kapladı, MANA silinip gitti.
​Şimdi uyanma zamanıdır..!
Yeniden özümüze dönüp insan olmaya, Gürültünün ortasında savrulmadan FERD kalabilmeye,
Kendi iç dünyamıza, yani GÖNÜL'e çekilmeye ve her şeyden önce Rabbimizi hatırlayarak, unuttuğumuz kendimizle yeniden buluşmaya ihtiyacımız var.