İnsan, çoğu zaman kendi elleriyle kurduğu düzenin içinde yaşar da bunun farkına bile varmaz. Aynı düşünceler, aynı alışkanlıklar, aynı tepkiler.. Günler birbirine benzedikçe, tanıdık olanın güvenli sıcaklığı bizi yavaşça sessiz bir gaflet uykusuna çeker. Konfor alanı genişledikçe, ruhun ufku daralır, zihnin ışığı, tekrarın uyuşturan ritminde sönükleşir.
Oysa bizi koruduğunu sandığımız rutinler, zamanla etrafımıza ördüğümüz görünmez duvarlara dönüşür. Aynı korkuların peşinden gitmek, aynı zihinsel kalıplara sığınmak, alışılmışın dışına tek bir adım bile atmamak.. Bir süre sonra o duvarların varlığını unutur, kendi hapishanemizi hayatın değişmez gerçeği sanmaya başlarız.
Oysa kaybolan şey zaman değildir.
Asıl ziyan, özümüzde saklı duran ilahi potansiyeli, henüz keşfedilmemiş ihtimalleri ve hakikatin çağrısını duyamadan ömrü tüketmektir.
Bir an durup kalbimize şu soruyu sormanın vakti gelmedi mi?
Ya bize öğretilen, ezberletilen o dar kimliğin ötesinde, ilahi bir nefesten süzülen bambaşka bir benliğimiz varsa?
Ya ben böyleyim diye sahiplendiğimiz korkular, sınırlar ve kabuller aslında bize ait değilse? Belki de nefsin, çevrenin ve geçmişin üzerimize yüklediği birer vehimden ibaretlerse?
İnsanın kendi içindeki kafesi açma cesareti, hakikate atılan ilk adımdır.
Her gün aynı hikâyeyi baştan yazmaya mahkûm değilsiniz.
Yeni bir marifete, yeni bir tecelliye, zihninizde açılacak yeni bir ufka yer açın. Çünkü hakiki benliğiniz, başkalarının sizin için çizdiği dar sınırların içinde değil, o sınırların çok ötesinde, keşfedilmeyi bekleyen bir sonsuzlukta saklıdır.
CENNET, yalnızca gelecekte varılacak uzak bir diyar değildir.
Zihnimizde ve gönlümüzde beliren CENNET tasvirleri, ruhun sınırsızlığına, ilahi huzura ve özgürlüğe açılan kapılardır. Sonsuzluk, nur, sükûnet...
Bunların her biri, henüz ayak basmadığımız İÇ'sel Alemin sembolleridir.
Öyleyse kendinizi tefekkür etmekten korkmayın..!
Bugünkü hâlinizi değişmez bir KADER sanma yanılgısından sıyrılın.
Size ait olmayan zihinsel yükleri taşımak zorunda değilsiniz. Zihninizi alışkanlıkların uyuşukluğundan çıkarın ve kendinize şu hakiki soruyu sorun.!
Eğer dünyevi hiçbir korku ve koşullanma beni sınırlamasaydı, ben gerçekten kim olurdum?
İnsanın özüne yaptığı büyük yolculuk, işte tam da bu soruyla başlar.
Kendinizi ilahi niyet üzere yeniden tefekkür ettiğiniz, ruhunuzun hakikatine uyandığınız o AN, gerçek özgürlüğün kapısı aralanır.